samotny_wilk
Trust mężczyzna - 53 lat, Ustroń, Poland
- Przyjaciele |
- Księga gości
- | Zdjęcia
- | Blog
- | Marki
- | Pliki video
- | Wydarzenia
- | Shouty
- | Linki
- | Aplikacje
Blog 32
Serdecznie zapraszam do czytania i komentowania... 
-
W dzień zadumy
Zamyślony nad przeszłością, odlatuję w dal...
Myśli błądzą daleko, szukają w pamięci zapisanej jak księga przeżyć,
co chciałeś i nie chciałeś przeżyć.
Na chwilę zastygam w bezruchu, nawet wiatr ucichł a liście spadają bezszelestnie.
Tak cicho wkoło, tak cudnie - błogi spokój.
Data na nagrobku przypomina,.. że odeszli...
Łza spłynęła po policzku, wracam do teraźniejszości,.. do spotkania za rok...
samotny_wilk -
Tylko w śnie do mnie przychodzisz...
Znów w moich myślach pojawiłaś się Ty... Zamykam oczy i czuję dotyk Twój... Czuję Twój zapach... Twej skóry smak... Choć oczy zamknięte, czuję jak,.. zaczyna wirować cały świat, a może to dotyk Twój, zburzył wokół mego serca mur? Bezbronna przede mną stoisz i boję się, że znów cierpieć będziesz. Nie ważne zresztą to, Ty swym dotykiem wyzwoliłaś mnie. Zaprowadziłaś na pachnącą łąkę. Na kolorowej łące w ramiona porwałem Ciebie. Uśmiechasz się, w Twych oczach blask. Ty wiesz, Ty czujesz to, że serce moje spoczywa u Twych stóp. Zdobyłaś je. Srebrna rzeka przecina góry, lasy. Trzymając się za ręce idziemy brzegiem srebrnej rzeki. Srebrny księżyc jest na straży, patrzy na nas z zazdrością. Tej nocy niczego złego się nie zdarzy. Tej nocy, w srebrnym księżyca blasku, na srebrnym brzegu, wśród srebrnych fal. Kochaliśmy się na srebrnym posłaniu. Srebrne struny wierzb, zagrały miłości pieśń. Ty, w moich ramionach namiętnie przytulona. Spijam z Twego ciała srebrne krople rosy. Ty srebrnym pyłem posrebrzyłaś me włosy. Księżyc był jedynym świadkiem naszego spotkania, gdy o brzasku nadeszła chwila naszego rozstania. Dlaczego tak ma być? Że tylko podczas srebrnej nocy, możemy ze Sobą być? Co to za los okrutny sprawił, że na wieki nie możemy połączyć się? Wciąż osobno, wciąż z dala od siebie, tylko srebrną nocą nasze ścieżki łączą się. Tylko srebrną nocą, z dala od ludzkiego wzroku, możemy przeżyć to, do czego tęsknimy każdego dnia, każdej nocy...
samotny_wilk
-
Szczęście ma swoją drugą połowę...
Przesypujące się w klepsydrze czasu drobinki piasku, umykają jak chwile odmierzane wskazówkami zegara. Im więcej chcemy zatrzymać tych chwil, tym szybciej uciekną. Pozostaną tylko te najbardziej kochane chwile i zatrzymane w sekundzie zdarzenia. Milion drobinek piasku, niezliczona ilość pragnień czekających na swoje spełnienie. Najprościej jest pragnąć, najtrudniej wybrać pragnienia, by stały się rzeczywistością. I nagle w życiu wydarza się to „coś". Świat traci swoje wielkie znaczenie i wszystko rozbija się na miliony drobinek. Każda z nich staje się tęsknotą, pragnieniem, spełnieniem, czasem i czekaniem. Wszystko nabiera zupełnie innej barwy. Okazuje się, że wiele rzeczy nie ma znaczenia, inne zaś stają się bezcenne. Pojawia się ogromna chęć zatrzymania wszystkiego, co daje radość, by zostało jak najdłużej, by nie odeszło, a jeśli już odejdzie,.. by nie odeszło bez pożegnania. I chcemy nadrobić stracony czas, by stać się bogatym każdą minutą rozmowy, każdą sekundą bycia razem. Traci na wartości bogactwo tego świata. Największą wartość ma ktoś, kogo naprawdę kochamy. Okazuje się, że prawdziwe szczęście jest w tych chwilach, które są podarowane, by przeżyć je wspólnie. Tęsknota ma cierpki smak, miłość,.. ma smak malin. Każdego dnia i każdej nocy mnóstwo niezrealizowanych pragnień, czas,.. który leniwie posuwa się do przodu i gna naprzód z prędkością światła, gdy jesteśmy razem. Każda chwila jest niepowtarzalna, każda jest nauką Nas samych. I ciągle jest coś nowego. Nowy wyraz Twoich oczu, barwa Twojego głosu,.. działająca jak łagodny dotyk. Dotyk, by trwał i trwał. Warto jest czekać na kogoś, kto podaruje tyle, nie oczekując w zamian nic. Darowanie za,.. darowane serce. Wtedy można podarować wszystko, siebie, swoje marzenia, pragnienia, wiedząc, że zostaną spełnione. Każdy kolejny dzień jest zagadką. Nie wiedząc, co nam przyniesie, staje się oczekiwaniem. Jeśli istnieje wiele rzeczy, które możemy zaplanować, jest jedna,.. której w żaden sposób nie można okiełznać. To najpiękniejsze uczucie, najpierw ciepło w głębi serca, potem szybkie jego bicie i w końcu pojawia się… Miłość! Nie oczekiwana, zaskakuje nagle pewnego poranka i ze zdziwieniem dostrzegamy, jaki świat był szary wczorajszego dnia. Kto nie ma dla kogo budzić się każdego dnia, nigdy nie zrozumie uczucia pozwalającego żyć. Jeśli budzi się obok kogoś rano i budzi się tylko dla siebie, na nic malowanie kolorami duszy szarego poranka. To uczucie nie jest ucieczką od rzeczywistości, daje siłę do codziennej walki o każdy dzień. Szarość dni zostaje ubarwiona kolorami radości, uśmiechu, zadowolenia, myślami,.. które biegną do tego kogoś. Pracując, leżąc, powraca tak wiele wspomnień. Nie ma w tym nic nierealnego, jak niewielu ludzi ma w sobie odwagę przyznać, że tak do końca nie są szczęśliwi. Wśród ludzi są tylko szczęśliwi i,.. bojący się być szczęśliwymi. Ci pierwsi otrzymali szczęście od Losu, ci drudzy otrzymali możliwość walki o szczęście. Wielu jednak nigdy nie podejmuje walki i na końcu drogi odwracając się stwierdzają, jak bardzo żałują, iż nic nie zrobili, by być szczęśliwymi. Niestety, za późno, by powrócić, chociaż na moment szczęścia. To, co było, nigdy nie ma możliwości powrotu. Tylko to, co jest teraz i będzie kiedyś, ma możliwość zmian na lepsze. Chwila jest i trwa i odchodzi w zapomnienie, jeśli była nic nieznaczącą. Pozostaje w pamięci, jeśli stała się częścią naszego serca. Trudno jest walczyć o swoje szczęście ludziom, którzy żyją tylko życiem. Oni czekają na zmiany, które kiedyś może nastąpią, ale ja pytam... KIEDY?!
samotny_wilk
-
Usłysz me wołanie...
Czy słyszysz jak pięknie brzmi czekanie moje,
Gdy tylko na usta Twe Imię przywołam.
Słucham i pragnę tej muzyki nieznanej,
Poczuć chcę smak miłości czystej, zapomnianej.
Więc tęsknię, wspominam uniesienia chwile,
By znów być z Tobą blisko otulony mile.
Gdzie słowa piękne same z ust naszych płyną,
Choć, ani Ty młodzieńcem, ani ja dziewczyną.
Bagaże wspólne dźwigamy, choć każdy ma swoje,
Lekarstwem sobie jesteśmy na codzienne znoje.
Dlatego tak tęsknimy, choć jeszcze nie wiemy,
Czy pragnień Naszych spełnienie na Ziemi znajdziemy.
A jednak tęsknota muzyką Nas kołysze,
Długo, namiętnie, tak mocno. Czy jeszcze Ciebie usłyszę?
Dziękuję Tobie już dzisiaj, że istniejesz w ogóle,
Że koisz moje ciało, przytulając się czule.
Nawet, jeśli bezwstydne były Twoje zamiary,
Mam dla Ciebie krainę nierzeczywistą, która nie ma miary.
Bo pragnę jak i Ty, namiętności prawdziwej,
Tkliwej, czystej, wspaniałej, aby żyć szczęśliwiej.
By uśmiech mieć w sobie i dla Innych od poranka,
By w samotności swej cichej śnić, że jestem kochankiem.
Więc odrzuć sumienia wołanie w Twej głowie,
Posłuchaj, co też serce Twoje na to odpowie.
Bo też tęsknić zaczęło i cierpieć powoli,
I nie jest to tylko konsekwencja chatowej swawoli.
Jeśli już sama się poznać zechciałaś,
I samo się stało, choć o tym nie myślałaś.
Bo słów wiele i ciepła tak dużo,
Więc jeśli serca nasze się w sobie zadurzą.
Nie odchodź, nie opuszczaj mnie proszę, Kochana,
W przeznaczenia przestrzeń od Błękitu mi dana.
Zachowaj proszę imienia mego cząstkę w sobie,
Bo i ja, nigdy, przenigdy nie zapomnę o Tobie.
Nawet, jeśli tęsknoty mojej nie jesteś godna,
Imię Twe skrycie wypowiadam już, co dzień.
I jest mi z Nim tak dobrze, cicho i tkliwie,
Czy może to oznaczać, że kocham prawdziwie?
Miłości smak zapomniany powrócił słodyczą,
Muzyką wypełnił zmysły i ciała kołyszą.
Tam, w środku, głęboko, motyle znów trzepoczą,
Tak usta moje do Twoich, tak biegną ochoczo.
Całuj je mocno i lekko, na zmianę,
Smak i zapach ich nowy, tylko Tobie są znane.
Tańczmy, więc razem na Pragnienia Parkiecie,
Walca wspaniałego, który brzmieć będzie w sekrecie.
Tyle o sobie, najlepiej, jak umiem,
Choć nadal stoję zdumiony i uczuć swych nie rozumiem.
Podaj mi, więc Twą rękę tak mocną i bliską,
I niech się stanie, do końca, już... Wszystko!...
samotny_wilk
-
Wiem,.. że kiedyś… Ciebie odnajdę...
Maleńka gwiazdka, która spadła z nieba wprost w rozchyloną dłoń. Cieniutki promyk słońca tonie w niej i skrzy. Próbuje cień zgonić z tego miejsca gdzie leżałaś Ty. Na poduszce ciągle jeszcze drzemie Twój włos. Może zresztą wcale nie śpi, lecz wspomina ostatnie noce? Oddycha równo, jakby pogrążony był we śnie. Ostatni most łączący jeszcze brzegi dwa - Ciebie i mnie. Właściwie nie wiem, czemu moje myśli biegną drogą tą. Nie tak daleko przecież jesteś stąd. Choć przymykam oczy i Twoją postać widzę jak przez mgłę. Wśród wielu innych rozpoznaję ją. Brak mi Ciebie... Z niewielu godzin się złożyła Nasza droga wśród gwiazd, niewiele w życiu się zdarzyło, więcej chyba we snach, niewiele ze mną pozostało: kropla potu, jeden włos, wspomnienie, które mnie za rękę trzyma przez całą noc. Szukałem Ciebie przez długie lata. Brodziłem boso w potokach dni, wspinałem się na szczyty górskie, by szukać lekkich śladów Twych. Czas zrzucał na mnie stosy kamieni. Ze szczytów samych spadałem nieraz, lecz nie zwątpiłem, że kiedyś znajdę. Nie pozwoliłem zepchnąć się w przepaść. Szukałem Ciebie w konarach drzew. Błądziłem długo w rozległych lasach. Kolczaste krzaki rozgarniałem, szukałem śladów w gniazdach ptasich. Widziałem czasem Ciebie w oddali. Znikałaś, nim zdążyłem podejść, lecz szedłem, po co miałem myśleć,.. gdzie Twoje ślady mnie zawiodą. Szukałem Ciebie w zachodach słońca, w blaskach tonących w jeziornej toni. Z łabędziem w niebo się wzbijałem, strząsając pióra w Twoje dłonie. Wiem i wiedziałem, że je znalazłaś, lecz nie wiedziałaś, że z moich skrzydeł spadły. Poznam Ciebie po nich, gdy Ciebie odnajdę, gdy którejś nocy po raz wtóry do Ciebie przyjdę...
Przyjdę i już zostanę na zawsze z Tobą, w Naszym wspólnym śnie...
samotny_wilk
-
Gdy zmrok zapadnie...
Kiedy ciemna noc zapadnie
A lampy świecą jasno,
Ja myślę i marzę o Tobie
I nie mam zamiaru zasnąć.
Widzę Ciebie stąpającą po zielonej łące,
Nad którą niebo błękitne i cieplutkie słońce.
Muskasz delikatnie bosymi stopami
Kaczeńce, stokrotki i maki czasami.
Pragnę być z Tobą nie w snach, lecz na jawie,
Pieścić Ciebie czule w tej soczystej trawie.
Dotykać ust Twoich moimi ustami,
Pieścić piersi Twoje miękkie jak aksamit.
Całować włosy Twoje, oczy i ramiona.
Dawać Tobie rozkosz, bo dla Ciebie ona.
Spełniać Twe marzenia miłe niesłychanie,
Przypomnieć Tobie znowu, co to jest kochanie.
Karmić Twoją duszę gorącą podnietą,
Byś dziękowała losowi, że jesteś kobietą.
Gdy ciemna noc zapadła, a lampy świecą jasno,
Wciąż myślę o Tobie, bo ciągle nie mogę zasnąć...
samotny_wilk -
Bywa i tak w życiu...
Bywa w życiu, że czasami spotykasz człowieka, którego mógłbyś uznać za swojego przyjaciela, człowiek ten potrafi rozbawić Cię w każdej Twej trudnej chwili, jest dla Ciebie powietrzem, którym oddychasz i wodą, którą spożywasz. Gdy osoba ta odwraca się od Ciebie, dusisz się, nie mogąc oddychać i więdniesz jak kwiat, któremu zapomniano podlać. Z dnia na dzień stajesz się coraz słabszy i słabszy i jeżeli na swej drodze nie napotkasz drugiej takiej osoby, umierasz zapomniany przez wszystkich. Świetnie by było, gdyby zawsze ktoś przy Tobie był. W głowie kłębią się złe myśli, ponure wspomnienia napierają z całą siłą na wyczerpany myśleniem umysł. Cały dzień znika, przelatuje przez palce. Zmarnowany dzień, ile czasu poszło na marne? Ciężkie serce nawet wzdychać już nie potrafi. Jest takie puste. Twarz nie gości już dzisiaj uśmiechu, oczy nie błyszczą już wesołymi iskierkami. Radość życia ulatuje wraz z upływającymi minutami, z zegarkiem w ręku czekając na nowy dzień. Ale następny dzień,.. niestety, jest taki sam - jak poprzedni, ale z wiarą oczekuję następnego a potem już tylko?..
Gdy serce jest przepełnione bólem po brzegi, trzeba wylać nieco łez, wyżalić się, by nie pękło. Jeśli się tego nie zrobi, w końcu same się przeleją. Może, dlatego ludzie zakładają blogi. To dobre miejsce, by wypowiedzieć swój ból i spotkać innych, równie cierpiących. Co by nie mówić o blogach - bo różne są przecież, to jednak, poza rozrywką i sposobem na spędzanie czasu, dla niektórych to wspaniałe miejsce. Nic nie sprawia większego bólu od zapłakiwania się w samotności. Chociaż czasem samotność też jest bardzo potrzebna. Blog łączy w jedno dwie wydawałoby się wzajemnie wykluczające się rzeczy - człowiek jest tu jednocześnie samotny i zarazem wśród przyjaciół. Przecież wcale nie chcę tu rozpaczać to miał być ciepły, serdeczny blog, założony głównie dla dwojga dusz, tymczasem rozpłakał się jak deszcz, za dużo tych smutków mi się nazbierało, przelały się i płyną rwącym potokiem, jakby nagle puściła jakaś tama nabrzmiała smutkiem, więc niech płynie, skoro musi, może tak właśnie trzeba?.. może po deszczu wyjrzy słońce?
Ostatnio coś nie daje mi spokoju. Patrzę na ludzi, rozmawiam z nimi, i coraz wyraźniej widzę, że wiele z tych osób chce, próbuje, stara się... wręcz pragnie wejść do mojej głowy. Poznać moje myśli, wydrzeć wszystkie sekrety, tajemnice, przekopać i przesiać moją duszę, serce i umysł. Tylko po to, żeby to potem wykorzystać na swój sposób a na końcu wyśmiać. To tak, jakby chciano odebrać mi prawo bycia sobą. Bo to właśnie jestem ja. To, do czego nie macie dostępu, czego Wam nie mówię i nie pokazuję, to właśnie ja. Milczenie jest jedyną tarczą, jaką posiadam. Nie chcę z tego rezygnować. Jeszcze nie. Pozwólmy ludziom żyć jak chcą i być, kim chcą. Nie analizujmy, nie przypatrujmy się. Po prostu akceptujmy i szanujmy inszość. Czy to aż tak trudne?..
samotny_wilk -
Moje małe tęsknotki...
Rozpanoszyły się we mnie tęsknotki, małe smuteczki spowodowane nagłym brakiem kobiety i teraz drążą moją duszę niczym tysiące drobniutkich kropelek - powoli, ale skutecznie. Nie dają się na niczym skupić. Nie ma Ciebie tutaj a jednak jesteś wszędzie. W każdej myśli, w spojrzeniach kobiet, które mijam na ulicy, w pieszczocie wiosennego wiatru na mojej skórze, w zapachu kwiatów, nawet w snach. Czuję Ciebie tak blisko,.. w opuszkach palców, w drżeniu ust czekających na Twój pocałunek, w przyśpieszonym biciu serca, w oddechu rozedrganym w oczekiwaniu na Twój dotyk, w uśmiechu wywołanym wspomnieniem wspólnie spędzonych chwil. I tak sobie tęsknię troszeczkę malutkimi tęsknotkami w nadziei, że to tylko chwilowe, że jesteś tuż obok, że za chwilę podejdziesz i wtulisz się w moje ramiona. Tak zwyczajnie, choć tak niezwyczajnie zarazem. Ty i Ja,.. za zasłoną czasu…
samotny_wilk -
Odejść i nie wrócić....
Pragnę czasem w czasie się zgubić,
Jak klucz, czy drogę - gubi się w lesie,
Ale się boję, że nikt mnie nie znajdzie
I że już z drogi mnie nie podniesie.
Wyrwać się stąd - jak kartkę z notesu,
Jak ząb obolały - w nieobecność
I wysłać bez zwrotnego adresu
List, że wrócę, nim skończy się wieczność.
Pragnę uciec ucieczką udaną,
Przed pościgiem napomnień WASZYCH,
Myślą o Tobie, zawsze co rano.
Na drugie życie nabierać siły.
Jestem tu gdzie jestem.
W każdą noc, w każdy dzień
Rzucić chcę to wszystko,
A jedynie rzucam cień.
Pragnę przepaść, jak czasem przepada
Cała wypłata w nadziei w kasynie…
Nim bezlitosnym miną mijaniem,
Jedni dla drugich - ważni jedynie.
Jak w automacie ostatni żeton,
Zniknąć rozmową przerwaną w pół słowa.
Z tą świadomością, że jesteś – nadziejo -
Że z Tobą warto zaczynać od nowa!
Pragnę czasem w czasie się zgubić,
Jak klucz, czy drogę - gubi się w lesie,..
Lecz gdy na drodze, znajdziesz mą drogę…
Czy mnie z tej drogi, jak klucz podniesiesz?..
No właśnie,.. Czy mnie podniesiesz?..
samotny_wilk -
I...
...pójdę na spacer z deszczem,
Pod wspólnym parasolem,..
Znaną ścieżką przez las,
Potykając się o szyszki i…
Nie widząc poziomek...
Oszukam deszcz,.. że nie płaczę…
Że to on mi oczy obmywa…
samotny_wilk
Tagi blogów
Nie użyto żadnych tagów
